قرائت :
يوقدون : كوفيان - بجز ابو بكر - به ياء و ديگران به تاء خواندهاند . قرائت تاء ، بنا بر اين است كه خطاب باشد به كسانى كه قبلا بوسيلهء « ا فاتخذتم » مخاطب بودند و ممكن است خطاب به عموم باشد . قرائت ياء ، بنا بر اين است كه به صيغهء مغايب باشد مثل : « ام جعلوا للَّه شركاء . . . » و ممكن است مقصود ، عموم باشد . مؤيد آن جملهء « و اما ما ينفع الناس . . . » است همانطورى كه « الناس » شامل مؤمنان و كافران مىشود ، ضمير « يوقدون » نيز شامل همهء آنها مىشود . اينكه « يوقدون » را مقيد به « في النار » كرده ، به خاطر اين است كه گاهى آتش بر چيزى مىافروزند كه در آتش است ، نظير همين مورد كه طلا و نقره را در آتش مىگذارند و مىگدازند و گاهى چنين نيست مثل « فَأَوْقِدْ لِي يا هامانُ عَلَى الطِّينِ » ( قصص 38 : اى هامان ، براى من آتشى بر خاك افروز ) در اين مورد ، آتش افروزى بر خاك و به نحوى است كه فقط شعلههاى آتش به خاك مىرسد و خود خاك در آتش جا ندارد .