اكنون در بيان يكى ديگر از نعمتهاى خود مىفرمايد : هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً : خداوند ، كسى است كه از آسمان باران نازل كرد . لَكُمْ مِنْهُ شَرابٌ : براى شماست از آب باران ، نوشابهاى كه بنوشيد . وَ مِنْهُ شَجَرٌ : در اين باره دو وجه است : 1 - مقصود اين است كه درختان نيز از آب باران مشروب مىشوند . پس مضاف حذف شده . يعنى « شرب شجر » . 2 - مضاف بضمير در كلمهء « منه » حذف شدهاست . يعنى « و من انباته شجر » و مقصود اين است كه درخت ، از بركت رويش باران ، بوجود مىآيد و مىرويد . حذف مضاف ، در ادبيات عرب ، رايج است . مثل :
به تقدير « ا من ناحية ام اوفى » يعنى : آيا بقاياى باديه نشينان از ناحيهء « ام اوفى » است كه با « جومانه » و « متثلم » سخن نگفت . فِيهِ تُسِيمُونَ : شما چارپايان خود را در درختها مىچرانيد و براى تهيهء علوفه ، به زحمت نمىافتيد . يُنْبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّيْتُونَ وَ النَّخِيلَ وَ الْأَعْنابَ وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ : خداوند بوسيلهء باران كشتزارها و درختان زيتون و نخل و انگور و ساير ميوهها را سبز مىكند ، تا از آنها بهرهمند شويد . إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ : در اين كار ، دلالت و حجت واضحى است ، براى آنها كه بينديشند و خدا را بشناسند . علت اينكه فقط انديشندگان را ذكر مىكند ، اين است كه : فقط آنها از اين منظرهها و صحنهها بهرهمند مىشوند . وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ : بيان اين جمله ، گذشت . در حقيقت ، تسخير الهى نسبت به ماه و خورشيد است ، نه شب و روز ، زيرا روز و شب بر اثر مخفى ماندن خورشيد از نيمى از كرهء زمين و آشكار بودن آن براى نيمى ديگر ، بوجود مىآيند . جز اينكه خداوند ، در اينجا تسخير را - مجازاً و از باب توسعهء در