رستنگاه موست تا آخر صورت و همين طور به اضافهء پيشانى . « 1 » و فقها براى آن حدّى تعيين كردند به اينكه از اول رستنگاه موست تا چانه از لحاظ طول و آنچه به آن انگشت ابهام و وسطى مىرسد از حيث عرض .
( 1 )
4 . وضوى جبيره
عبد الرحمن بن حجّاج روايت كرده است كه از ابو الحسن الرضا عليه السلام پرسيدم : چگونه كسى كه شكستگى و جراحتى دارد و باندپيچى كرده وضو بگيرد و يا غسل جنابت و غسل جمعه انجام دهد ؟ و او عليه السلام پاسخ داد :
او مىشويد آنچه را كه آب به آن برسد از آنچه ظاهر است و باند بر آن قرار ندارد و بقيه را كه نمىشود شست و نمىشود آن باند را كند ، روى آن جراحت را تر كند . « 2 »
جبائر - كه در اصطلاح زمان ما باند ناميده مىشود - پوششى است كه بر عضو شكسته و مجروح و بر زخم و دمل مىبندند و آن يا در محلى است كه شستن آن در وضو يا غسل واجب است و يا در محلى است كه مسح آن واجب است . پس اگر ممكن باشد شستن آن محل ، شسته مىشود و يا مسح مىكنند آنجايى را كه بايد مسح كرد بدون سختى ، و اگر به خاطر ضرر آب و مانند آن ممكن نيست ، پس شسته مىشود تا جايى كه باند قرار دارد و بعد روى آن باند را مسح مىكنند ، و اگر باند در محل مسح است و ممكن نيست آن را بردارند روى آن را مسح مىكنند . و فقهاى اماميه دربارهء اين موضوع در مواضع خود بحثهاى مهمى كردهاند .
هامش
( 1 ) عروة الوثقى ، كتاب وضو .
( 2 ) فروع كافى ، ج 1 ، ص 11 .