نكتهاى كه باقى مانده اين است كه برخى روايات مشتمل بر تفسير بعضى آيات كه از امام رضا عليه السّلام نقل شده ، به علّت عدم سلامت راويان آنها از قدح ، در صحّت آنها مناقشه و گفتگو است ، ولى آنچه در اين باره با اطمينان مىتوان گفت ، اين است كه عدم اشتمال اين روايات در تفسيرها و تأويلاتى كه دارند بر آنچه مخالف مذهب اهل بيت عليهم السّلام است ظنّ بر صحّت انتساب آنها را به معصوم تقويت مىكند ، اضافه بر اين بعيد به نظر مىرسد كه راويان در چنين مواردى كه دروغ بستن هيچ سودى به حال آنها ندارد ، به امام افترا بندند ، و دروغپردازى كنند ، بويژه در تفسير آياتى همانند آنچه گذشت . از اين رو ملاحظه مىشود كه مفسّران در تفسيرهاى خود از قرآن ، به اين روايات و نظاير آنها ، اعتماد كردهاند ولى اگر چنين رواياتى با روايت صحيحترى تعارض و برخورد كند طرح مىشود ، و روايتى را كه صحيحتر و با اصول مذهبى متّفق و هماهنگ است اخذ مىكنند .
بلى رواياتى كه مشتمل بر تفسير آيه است به گونهاى كه موجب پديد آمدن اثر شرعى است ، و يا اين كه روايت مذكور در مقام بيان حكم شرعى است . در اينگونه موارد بايد بر صحّت آن تفسير و يا تأويلى كه از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله يا اهل بيت او عليهم السّلام وارد شده وثوق حاصل شود ، و راويان آنها از طعن و قدح مصون باشند .
الامام الرضا ( ع ) تاريخ و دراسة ( تحليلى از زندگانى امام رضا ع ) ( فارسي ) — صفحة 241
مساهمون: محمدجواد فضل الله
ص٢٤١