دست خدا قدرت اوست
در قرآن آياتى است كه ظاهر آنها گوياى اين است كه خداوند مانند انسان داراى اعضا و جوارح است كه به وسيله آنها نياز خود را بر طرف مىكند ، چنان كه در آن جا كه خداوند شيطان را پس از امر به سجده بر آدم و خوددارى او مخاطب قرار مىدهد ، مىفرمايد : ما مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ « 1 » و همچنين در آن جا كه فرموده است يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ « 2 » امّا امام عليه السّلام دست را به قدرت تفسير مىكند و مىفرمايد ، آيه شريفه به اين معناست كه : چه چيز تو را بازداشت از اين كه سجده نكنى بر چيزى كه من آن را به قوّت و قدرت خود آفريدم ، بنابراين چنان كه از ظاهر آيه تصوّر مىشود ، خدا داراى دست يا پا يا چشم يا اعضايى از اينگونه كه او را مانند انسان محدود كند نيست ، و آنچه از اين قبيل در نصوص آمده بايد به معنايى كه متناسب با تنزيه حق تعالى از آنچه ذات مقدّس او منزّه است تأويل شود . امام عليه السّلام ساق را در آيه شريفه به حجابى از نور تعبير و آيه را چنين تفسير مىكند كه هنگامى كه حجاب برداشته مىشود مؤمنان به سجده مىافتند ، و پشت منافقان سخت مىشود و قادر به سجود نمىشوند . امام عليه السّلام براى دريافت مقاصد كتاب خدا ، اينگونه ، طريق امن و روش سالم و بىخطر را براى ما كه مىخواهيم آيات قرآنى را با امانت و تدبّر تفسير كنيم ، ترسيم مىكند .