ابتدأ گويد پيامبر وفات از أصحاب شورى راضى بود ، سپس آنها را مذمت نمود
وجه أول
آنكه خلافت مآب أولا مدح وثناى أصحاب شورى نموده وادعا كرده كه : حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وفات فرموده در حالي كه از ايشان راضى بود ; وبعد از آن نهايت ذمّ ولوم وتقبيح وتفضيح وتهجين ايشان نمود .
وروايت طعن وذمّ وعيب عمر أصحاب شورى را أكابر أئمة اعلام واجله أساطين فخام اينها ذكر نمودهاند ، مثل :
1 . عبد الله بن قتيبة
2 . وجاحظ
3 . وواقدى
4 . ومحمد بن سعد
5 . وابن إسحاق
6 . وأبو عبيد قاسم بن سلاّم
7 . وابن عبدالبرّ
8 . وأبو زكريا يحيى بن علي الخطيب
9 . وخطيب بغدادي
10 . ودولابى
11 . وقاضى أبو بكر باقلانى
12 . وحجة الاسلام غزالى
13 . واقضى القضات ماوردى