است كه با ذات حق ، آشنا باشد . هر كس ذات حق را نشناسد ، او را نشناخته است ، بلكه ديگرى را شناخته است . ميان خالق و مخلوق چيزى نيست . خداوند ، خالق موجودات و اشيا است نه از چيزى ( بلكه به طور ابداعى ) با هر اسمى تسميه گردد و او غير از اسم خداوند است ، زيرا اسمها غير از خداست . و موصوف غير از واصف و تعريف كننده است . پس هر كسى گمان كند به چيزى كه نمىشناسد ايمان دارد ، او در شناخت خداوند ، گمراه است . هيچ مخلوقى چيزى را درك نمىكند ، مگر به وسيله خداوند و همينطور معرفت خداوند به جز با ذات خداوند ، با چيزى ميسر نيست .
خداوند خالى از مخلوقش هست و مخلوقاتش خالى از خداوند .
خداوند ، اگر چيزى را اراده كند كه بيافريند ، آن طورى كه او مىخواهد ( بى آنكه به زبان دستور فرمايد ) ايجاد مىكند .
براى بندگان خداوند به جز ذات حقش پناهى نيست در آنچه مقدر فرموده است و هيچ حُجت و برهانى نيست در مورد آنچه خداوند به آن رضا داده . بندگان خدا ، توانايى انجام كارى و نه معالجه حادثه و بيمارى اى كه در اندامشان به وجود آمده است به جز با خواست و اراده خداوند معالجه نمىشود .
هر كس گمان كند او به انجام كارى ، توان دارد كه خداوند نخواسته است و گمان دارد كه اراده بنده بر اراده خداوند ، غالب آمده ، او در اشتباه است . تبارك الله ربالعالمين . « 1 »
ه ) امام موسى عليه السلام ، هفتمين امام
خدا ، قدرتمند و باشكوه
از امام موسى كاظم ، عبد صالح خدا ، روايت شده است كه فرمود : « خداوند كه
هامش
( 1 ) . همان ، ج 4 ، ص 160 - 161 . .