متن و حاشيه ى تفسير حسينى : ممكن است مقصود از « قصصهم » سرگذشت پيغمبران پيشين باشد و يا سرگذشت يوسف و برادرانش باشد . سلمى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است : مقصود از « اولى الالباب » صاحبان سرّ هستند كه حقايق كلام حقّ در دل صاف ايشان منعكس شود و نيز آن حضرت فرموده است قرآن عبارات است و اشارات و لطايف و حقايق ، كه از عباراتش عوام استفاده مى - كنند و اشارات براى خواصّ است و لطائفش براى اولياء است و حقايق آن مخصوص پيغمبران است : شعر :
دلى دريابد اسرار معانى
كه روشن شد بنور جاودانى
سنائى گفته است :
اوّل و آخر قرآن ز چه با آمد و سين ؟
يعنى اندر ره دين رهبر تو قرآن بس « 1 »
سخن ما : 1 - آيت اوّل « أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيه » تا آخر شايد اشاره باشد به - اينكه اين مطالب چيزى نيست كه ديگران مطلع باشند و پيغمبر از آنها آموخته باشد چون در شور و پيدا كردن راه كشتن و نابودى يوسف تو نبودى كه خود خبردار شوى و ما آن را براى تو روشن كرديم .
2 - آيت دوم « وَما أَكْثَرُ النَّاسِ » تا آخر شايد براى اين است كه فرزندان يعقوب با همه ى سوابق خانوادگى و تربيت كه چنين رفتارى داشتند پس حرص تو برهبرى مردم نتيجه ندارد كه بيشترشان چنين هستند .
هامش
( 1 ) مقصود باى بسم اللَّه فاتحة الكتاب است و سين و الناس در سوره ى آخر قرآن .