[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 258 تا 259 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّه أَنْ آتاه اللَّه الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّه يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 258 ) أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِه اللَّه بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَه اللَّه مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَه قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَشَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّه وَانْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَانْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَه قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّه عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 259 )
معنى لغات : « حَاجَّ » از مصدر محاجّة بمعنى بحث و احتجاج كردن . « فَبُهِتَ » از مصدر بهت بمعنى درماندن و سرگردانى . « قَرْيَةٍ » ده ، شهر ، انبوه مردم . « قرية النّمل » محلّ انبوهى خاك لانهى مورچگان . « خاوِيَةٌ » از مصدر خواء بمعنى فرو ريختن و منهدم شدن . « عروش » جمع عرش بمعنى پايه ، استوانه ، تخت . « يَتَسَنَّه » از كلمهى سنه بمعنى چيزى كه چند سال بر او گذشته و خوردنى و نوشيدنى بدبوى شده . « لَبِثْتَ » از مصدر لبث بمعنى درنگ و مكث كردن و اقامت گزيدن . « ننشز » از مصدر انشاز بمعنى از جاى بلند كردن و روى هم سوار كردن و فراهم كردن .
ترجمه :
[ اى محمّد براى خبردارى از روش راهنمائى خداوند ] 258 بنگر به آنكه با ابراهيم گفتگو در ايمان بپروردگار او كرد چونكه خدا به آن بيدين پادشاهى داده بود [ و او گولزدهى پادشاهى و توانائى خود بود ] ابراهيم كه به او گفت : پروردگار من آن كس است كه زنده مىكند و مىميراند او گفت : من نيز ميكشم و زنده مىگذارم .
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحه 521
پدیدآورندگان: علي اكبر غفاري
ص۵۲۱