باب ( سى و هشتم ) اعتقاد در ظالمان
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد : اعتقاد ما در باره ظالمان آن است كه آنها ملعونند و تبرى از آنها واجب است . حقتعالى در قرآن فرموده : وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ « 1 » نيست براى ستمكاران هيچ يار ، و ايضا فرموده : كيست ظالمتر از آن كسان كه بر خداوند دروغ بستهاند ؟ آن جماعت بر پروردگارشان عرض ميشوند و گواهان ميگويند كه اينهايند آنان كه دروغ گفتهاند بر پروردگارشان أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ لعنت خدا بر ظالمان آنان كه منع راه خدا مينمايند و طالب اعوجاج و ميلند براى آن راه ، و آنها كافر و منكر آخرتند « 2 » ابن عباس در تفسير اين آيه گويد : مراد از راه خدا در اين مواضع على بن ابى طالب و ائمه عليهم السّلاماند . و در كتاب خدا دو نوع امام مذكور است ، امام هدايت و امام ضلالت حقتعالى فرموده : گردانيديم ايشان را امامانى كه هدايت ميكنند بامر ما « 3 » و فرمود : گردانيديم آنها را امامانى كه دعوت مينمايند بسوى آتش و روز قيامت مدد كرده نميشوند و پيرو آنها نموديم در اين دنيا لعنتى را و روز قيامت آنها از جمله زشت صورت شدگانند « 4 »