شده گاهى به بدن مىچسبد وگاهى بلند مىشود ، بايد آن را قطع كنند يا آب را به زير آن
برسانند .
احكام وضو
حكم شك در وضو :
" مسأله 312 " كسى كه در أصل داشتن ونداشتن وضو شك دارد ، بايد به حالت پيش
از زمان شك خود توجه نمايد ، پس اگر پيش از شك وضو داشته بنا را بر وضو داشتن
بگذارد ، واگر پيش از شك وضو نداشته بايد وضو بگيرد .
اين حكم يعنى : " بردن حالت پيش از شك را به پس از شك " در پاك ونجس بودن
وغسل داشتن ونداشتن هم جارى است ، ولى كسى كه پس از ادرار استبراء نكرده ووضو
گرفته وپس از وضو رطوبتى از أو بيرون آمده كه نمىداند ادرار است يا چيز ديگر وضوى
أو باطل مىباشد .
" مسأله 313 " كسى كه در كارهاى وضو مانند شستشو ومسح عضو ، يا در شرايط
آن مانند پاكى آب وغصبى نبودن آن زياد شك مىكند ، تا آن اندازه كه شك أو عقلايى است
بايد توجه كند ، ولى اگر به حد وسواس برسد نبايد به شك خود اعتنا نمايد .
" مسأله 314 " اگر كسى پس از نماز شك كند وضو گرفته يا نه ، چنانچه مىداند ويا
احتمال مىدهد كه در آغاز نماز متوجه بوده نماز أو درست است ، ولى براي نمازهاى بعد
بايد وضو بگيرد .
" مسأله 315 " اگر در بين نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه ، بنابر احتياط نماز را تمام
كند وبعد وضو بگيرد ونماز را دوباره بخواند .
" مسأله 316 " كسى كه مىداند وضو گرفته وحدثى هم از أو سر زده - مثلا ادرار
كرده -
اگر نداند كدام جلوتر بوده ، يكى از چهار حالت را دارد :
الف - چنانچه نماز خود را نخوانده ، بايد براي نماز وضو بگيرد .
ب - اگر در بين نماز است ، بنابر احتياط نماز را تمام كند وبعد وضو بگيرد ودوباره
نمازش را بخواند .
ج - اگر نماز خود را خوانده است واحتمال مىدهد كه قبل از نماز متوجه بوده ، نمازش
صحيح است ، ولى براي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد .
د - اگر نماز خود را خوانده وقبل از نماز متوجه نبوده ، بنابر احتياط واجب نمازى را كه
خوانده دوباره با وضوى جديد بخواند .