" مسأله 559 " اگر احتمال دهد كه در پيشانى وكف يا پشت دستها مانعى هست ،
چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا باشد بايد جستجو نمايد تا يقين يا اطمينان پيدا كند كه
مانعى نيست .
" مسأله 560 " اگر پيشانى وپشت دستها مو داشته باشد اشكال ندارد ، ولى اگر موى
سر روى پيشانى آمده باشد بايد آن را كنار بزند .
" مسأله 561 " اگر در پيشانى يا كف ويا پشت دستها زخم باشد وروى آن را پانسمان
كرده است به طورى كه نمىتواند باز نمايد ، بايد با همان حال تيمم كند ونماز أو پس از
بهبودى قضا ندارد .
" مسأله 562 " كسى كه وظيفة اش تيمم است چنانچه نتواند تيمم كند ، بايد از كسى
بخواهد تا أو را تيمم دهد ، وكسى كه مىخواهد ديگرى را تيمم دهد در صورت امكان بايد
دستهاى آن شخص را به زمين بزند ، واگر امكان نداشت دستهاى أو را روى زمين بگذارد
وأو را تيمم دهد ، ولى اگر هيچ كدام امكان نداشت بايد دستهاى خود را به زمين بزند وبه
پيشانى ودستهاى أو بكشد ، ودر هر حال خود آن شخص بايد قصد ونيت تيمم را بنمايد .
" مسأله 563 " اگر در بين تيمم شك كند كه قسمتى از آن را فراموش كرده يا نه ، بايد
آن قسمت را با آنچه بعد از آن است بجا آورد ، وچنانچه بعد از بجا آوردن هر جزء شك
كند كه درست انجام داده يا نه ، بنابر احتياط دوباره آن را بجا آورد .
" مسأله 564 " اگر بعد از مسح دست چپ شك كند كه درست تيمم كرده يا نه ، تيمم
أو صحيح است ، مگر اين كه شك أو در مسح دست چپ باشد وفاصله هم نشده باشد كه در
اين صورت آن را بجا آورد .
" مسأله 565 " كسى كه وظيفة اش تيمم است بنابر احتياط نبايد پيش از وقت تيمم
كند ، ولى اگر براي كار واجب يا مستحب ديگر تيمم كند ، چنانچه پس از داخل شدن وقت
عذر أو باقي باشد واز پيدا كردن آب مايوس باشد مىتواند با همان تيمم نماز بخواند .
وچنانچه بداند در وقت نماز تيمم براي أو ممكن نيست بايد قبل از وقت تيمم كند .
" مسأله 566 " كسى كه وظيفة اش تيمم است اگر بداند تا آخر وقت عذر أو باقي
مىماند ، در وسعت وقت مىتواند با تيمم نماز بخواند ، ولى اگر بداند كه تا آخر وقت عذر
أو بر طرف مىشود بنابر احتياط واجب بايد صبر كند وبا وضو يا غسل نماز بخواند ، يا در
تنگى وقت با تيمم نماز را بجا آورد ، همچنين اگر اميد دارد عذر أو بر طرف شود
بنابر احتياط واجب صبر كند .
" مسأله 567 " اگر در أول وقت نماز داراى عذرى بوده واميدى هم به بر طرف شدن
توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 109
مساهمون: الشيخ المنتظري
ص١٠٩