فاصلههاى آيات
فاصلهها نمايانگر جنبهء هنرى بررسى دو بخش آهنگ يعنى ريتم و آوا در قرآن كريم و شامل تمامى قرآن مىباشند كه تأثير آن آشكار است . در اينجا شايسته است به دو اصطلاح مفيد در تعريف و تعيين حوزهء بحث اشاره نماييم . 1 . مقطع . همان آيهاى است كه به شمارهاى ختم مىشود و در پايان آن معمولا وقف مىشود . از أمّ سلمه دربارهء قرائت پيامبر ص سؤال شد و گفت : حضرت ص قرائتش را آيه به آيه قطع مىكرد . و چنين تلاوت كرد : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، كه بر هر آيه وقف نمود . « 3 » 2 . فاصله . كلمهء آخر در مقطع يا آيه مىباشد . مثل القمر و مستمرّ و مستقر در آيات اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ . وَ إِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ . وَ كَذَّبُوا وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ وَ كُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ . « 4 » فاصله در برابر قافيه در شعر است ، يعنى نقطهء اتكاء آوايى كه موجب نغمه و آهنگ مىشود و به اشاره توليد معنا مىكند . گاه مراد از فاصله حرف روى يا سجع است ، مثل حرف « راء » در سورهء قمر . لذا گفته شده است ، فاصلهها همان حروف همگن در مقطعها مىباشند . » « 5 »