فصل دوم رويكرد زبانشناختى
اعجاز به زبان عربى فصيح
خداوند قرآن را به زبان عربى فصيح براى پيامبرش فرستاد . در اينجا قصد استقراى تام نداريم . تنها در يك آيه از آياتى كه به عربى بودن قرآن مىپردازد درنگ مىكنيم . مىفرمايد : نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ « 1 » . دليل نزول قرآن به زبان عربى فصيح از دو جهت است : 1 . اگر به زبان غير عربى بود عربها از آن كناره مىگرفتند و مىگفتند آن را نمىفهميم لذا إنذار به آن دشوار بود . 2 . نزول آن به عربى است كه زبان پيامبر ص و قوم اوست ، چون آن را مىفهمند ، اما اگر غير عربى بود تنها بر گوش وى نازل مىشد نه قلب او ، چون آهنگ حروف آن را مىشنيد ولى معانى آن را درنمىيافت . يعنى « ما قرآن را بر مردى عرب به زبان عربى فصيح نازل كرديم ، به آن گوش سپردند و فهميدند و فصاحت آن را شناختند . معجزهاى است كه كلامى مثل آن نيست . » « 2 » دانشمندان كوشيدند تا زبان قرآن را به ديوارى كه مانع نفوذ لحن در آن گردد حفظ