( چه خوش بود زندگى اگر آدمى سنگ بود و حوادث از او بىآنكه جراحت بردارند ، سرباز زنند . ) اما كسى كه فقط قصد تشبيه در اين باب را كرده و به لفظ كتاب تكيه كرده ، بدون كامل كردن معنا به چنين عبارتى در قرآن أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً توقف كرده است . چنين است تمام آنچه كه شاعران و ديگر بزرگان حوزهء بلاغت كلامشان را از قرآن نقل كردهاند و به منزلت آن نمىرسند و به خاطر اعجاز نمىتوانند به آن برسند . خداوند بيان نمود كه چگونه دلشان از سنگ سختتر است : وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهارُ يعنى چشمههايى كه به رود تبديل نشدهاند . برخى از شاعران نوپرداز از آن پيروى كرده و دربارهء جوانى و گريه بر آن گفتهاند :
( ناسزا نگوييد از اينكه اشكى به خاطر فقدانش جارى شد ، بگو دريايى از اشك براى او كم است . تعجب نكنيد از يخ كه بگريد چهبسا از صخرهاى آب جارى مىشود . ) اما معناى قرآن كاملتر ، عامتر و برتر است كه فرمود : وَ إِنَّ مِنْها لَما يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ . مثل كوهى كه وقتى خدا با موسى ع سخن مىگفت ، بر او تجلّى كرد . « 1 »