تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ القرآن ( تاريخ قرآن ) ( فارسى ) — صفحة مقدمه 7

مساهمون:

صمقدمه ٧

مقدّمه مترجم

قرآن كريم در ميان كتابهاى آسمانى و وحيانى ، تنها كتابى است كه هم از حيث لفظ و هم از حيث معنا آن گونه كه بر پيامبر اسلام ( ص ) نازل شده است ، در ميان پيروان آن قرار دارد . نزول قرآن آن گونه كه در آيات آن آمده به قرار زير است : 1 - در شب قدر :
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ
« 1 » . 2 - در شبى مبارك :
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ
« 2 » . 3 - در ماه رمضان :
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ
« 3 » . اين آيات بيانگر آن است كه قرآن نزول دفعى داشته است ؛ امّا زندگى و تاريخ اسلام گواه آن است كه پس از بعثت رسول خدا ( ص ) به رسالت در چهل سالگى ، به مدّت بيست و سه سال دوران رسالت آن حضرت ( ص ) بر ايشان نازل شده است . اين نزول تدريجى نيز در قرآن به آن اشاره شده است :
وَ قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُكْثٍ
« 4 » . نزول تدريجى حفظ و تدوين آن را نيز مىطلبيد و لذا پيامبر ( ص ) در مرتبه نخست خود به حفظ كردن آن و حتّى شتاب ورزيدن در اين امر « 5 » مبادرت مىورزيد . در ميان مهاجران و انصار نيز گروهى از صحابه به حفظ آن مىپرداختند . سپس قرآن به صورت نوشته در آمد و از روزگار خود پيامبر ( ص ) و به دستور ايشان به كتابت آن همّت گماشته شد . كثرت قاريان و كاتبان وحى و جديّت و حساسيّت مسلمانان به اين كتاب آسمانى
هامش
( 1 ) قدر ( 97 ) ، آيهء 1 . ( 2 ) دخان ( 44 ) ، آيهء 3 . ( 3 ) بقره ( 2 ) ، آيهء 185 . ( 4 ) إسراء ( 17 ) ، آيهء 106 . ( 5 )لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ . إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ. ( قيامت ( 75 ) ، آيهء 16 و 17 ) .