( مسأله 2501 ) اگر بواسطة شير دادن ، حق شوهر از بين نرود ، زن مىتواند
بدون اجازه شوهر بچه كس ديگر را شير دهد ولى جايز نيست بچهاى را شير
دهد كه بواسطة شير دادن به آن بچه به شوهر خود حرام مىشود مثلا اگر شوهر أو دختر
شير خوارى را براي خود عقد كرده باشد ، زن نبايد آن دختر را شير دهد چون
اگر آن دختر را شير دهد ، خودش مادر زن شوهرش مىشود وبر أو حرام مىگردد .
( مسأله 2502 ) اگر كسى بخواهد زن برادرش به أو محرم شود ، بايد دختر
شيرخوارى را مثلا مدتي براي خود صيغه كند ودر آن مدت با شرائطى كه در مسأله
( 2483 ) گفته شد زن برادرش آن دختر را شير دهد .
( مسأله 2503 ) اگر مرد پيش از آن كه زنى را براي خود عقد كند ، بگويد
بواسطة شير خوردن آن زن بر أو حرام شده ، مثلا بگويد شير مادر أو را خورده
چنانچه تصديق أو ممكن باشد ، نمىتواند با آن زن ازدواج كند ، واگر بعد از عقد
بگويد وخود زن هم حرف أو را قبول نمايد ، عقد باطل است پس اگر مرد با أو
نزديكى نكرده باشد ، يا نزديكى كرده باشد ولى در وقت نزديكى كردن ، زن بداند
بر آن مرد حرام است ، مهر ندارد واگر بعد از نزديكى بفهمد كه بر آن مرد حرام
بوده ، شوهر بايد مهر أو را مطابق زنهائى كه مثل أو هستند بدهد .
( مسأله 2504 ) اگر زن پيش از عقد بگويد بواسطة شير خوردن بر مردى
حرام شده ، چنانچه تصديق أو ممكن باشد ، نمىتواند با آن مرد ازدواج كند واگر
بعد از عقد بگويد ، مثل صورتي است كه مرد بعد از عقد بگويد كه زن بر أو حرام
است وحكم آن در مسأله پيش گفته شد .
( مسأله 2505 ) شير دادنى كه علت محرم شدن است به دو چيز ثابت مىشود :
( أول ) خبر دادن عدهاى كه انسان از گفته آنان يقين پيدا كند . ( دوم ) شهادت دو مرد
عادل يا يك مرد ودو زن يا چهار زن كه عادل باشند ، ولى بايد شرائط شير دادن را
هم بگويند مثلا بگويند ما ديدهايم كه فلان بچه بيست وچهار ساعت از پستان فلان