را به مجتهدي كه از أو تقليد نمىكند بدهد بنابر احتياط واجب بايد از مجتهدي كه
تقليد مىكند اجازه بگيرد ودر صورتي به أو اذن داده مىشود كه بداند آن مجتهد
ومجتهدي كه از أو تقليد مىكند ، سهم امام را به يك طور مصرف مىكنند .
( مسأله 1844 ) سيد يتيمى كه به أو خمس مىدهند ، بايد فقير باشد ، ولى به سيدي
كه در سفر درمانده شده ، اگر در وطنش فقير هم نباشد ، مىشود خمس داد .
( مسأله 1845 ) به سيدي كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر أو سفر معصيت باشد ،
بنا بر احتياط واجب نبايد خمس بدهند .
( مسأله 1846 ) به سيدي كه عادل نيست مىشود خمس داد ولى به سيدي كه
دوازده امامي نيست ، نبايد خمس بدهند .
( مسأله 1847 ) به سيدي كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت
أو باشد نمىشود خمس داد . وبهتر آنست كه به سيدي هم كه آشكار معصيت مىكند ،
اگر چه دادن خمس كمك به معصيت أو نباشد ، خمس ندهد .
( مسأله 1848 ) اگر كسى بگويد سيدم نمىشود به أو خمس داد ، مگر آن كه
دو نفر عادل ، سيد بودن أو را تصديق كنند ، يا در بين مردم بطورى معروف باشد كه
انسان يقين يا اطمينان كند كه سيد است .
( مسأله 1849 ) به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگر چه انسان
به سيد بودن أو يقين يا اطمينان نداشته باشد ، مىشود خمس داد .
( مسأله 1850 ) كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به أو خمس
بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن
واجب باشد ، ونتواند مخارج آنان را بدهد ، جائز است انسان خمس به آن زن بدهد
كه به مصرف آنان برساند ، وهمچنين است دادن خمس به أو كه در نفقات غير واجبهاش
صرف نمايد .
( مسأله 1851 ) اگر مخارج سيد يا سيدهاى كه زن انسان نيست بر انسان واجب