كرده نجس شود ، وضو صحيح است .
( مسأله 283 ) : اگر غير از أعضاء وضو جائى از بدن نجس باشد وضو
صحيح است . ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط
مستحب آنست كه أول آن را تطهير كند وبعد وضو بگيرد .
( مسأله 284 ) : اگر يكى از أعضاء وضو نجس باشد وبعد از وضو شك
كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، وضو صحيح است ولى جائى را
كه نجس بوده بايد آب بكشد .
( مسأله 285 ) : اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه
خون آن بند نمىآيد ، وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد بعد از شستن اجزاء
صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى
فرو برد ، وقدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، وانگشت خود را روى زخم يا
بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود ووضو صحيح
است .
( ( شرط هفتم ) ) : آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد .
( مسأله 286 ) : هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام
نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، ولى اگر براي
وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد .
( مسأله 287 ) : كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد
قربت يا براي كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است ،
وهم چنين اگر براي خواندن آن نماز وضو بگيرد مگر آن كه قصد قربت براي
أو حاصل نشود .
( ( شرط هشتم ) ) : آن كه به قصد قربت يعنى براي خواست خداوند عالم
وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است .