احكام حواله دادن
( مسأله 2298 ) : اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود
را از ديگرى بگيرد وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله با شرائطى كه بعدا
گفته مىشود درست شد ، كسى كه به أو حواله شده بدهكار مىشود ، وديگر طلبكار
نمىتواند طلبي را كه دارد از بدهكار أولى مطالبه نمايد .
( مسأله 2299 ) : بدهكار وطلبكار وكسى كه بر أو حواله مىشود بايد
بالغ وعاقل باشند وكسى آنها را مجبور نكرده باشد ونيز بايد سفيه نباشند ، يعنى
مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند . ومعتبر است نيز بدهكار وطلبكار
مفلس نباشند بلى اگر حواله بر شخص برئ باشد ، حواله دهنده اگر چه
مفلس باشد اشكال ندارد .
( مسأله 2300 ) : حواله دادن بر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتي
كه أو قبول نكند صحيح نيست ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي
بدهكار است ، جنس ديگر حواله دهد مثلا به كسى كه وبدهكار است گندم
حواله دهد ، تا أو قبول نكند حواله صحيح نيست بلكه در تمام موارد حواله
بايد كسى كه بر أو حواله مىشود قبول كند واگر نه حواله بنابر اظهر صحيح
نيست .
( مسأله 2301 ) : موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس
اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده نمىتواند أو را
به كسى حواله دهد كه آنچه را بعدا قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
( مسأله 2302 ) : جنس ومقدار حواله بايد در واقع معين باشد ، پس اگر
مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد يكى از