أول - فقير ، وآن كسى است كه مخارج سال خود وعائلهاتش را ندارد .
وكسى كه صنعت يا ملك يا سرمايهاى دارد كه مىتواند مخارج سال خود را
از منافع آن بگذراند فقير نيست . دوم - مسكين ، وآن كسى است كه از فقير
سخت تر مىگذراند . سوم - كسى كه از طرف امام عليه السلام يا نائب امام
مأمور است كه زكات را جمع ونگهدارى نمايد وبه حساب آن رسيدگى كند
وآن را به امام عليه السلام يا نائب امام يا فقرا برساند . چهارم - كفارى كه اگر
زكات به آنان بدهند بدين اسلام مايل مىشوند ، يا در جنگ به مسلمانان كمك
مىكنند ولى بعيد نيست كه اعطاء ودادن اين قسم مخصوص به امام ( عليه
السلام ) باشد . پنجم - خريدارى بنده براي آزاد كردن . ششم - بدهكارى كه
نمىتواند قرض خود را بدهد . هفتم - سبيل الله يعنى هر كار خير وعمل
نيكى كه از شارع مقدس نسبت به آن تشويق شده باشد . مثل ساختن
مدرسه علوم دينيه وپل ومنزلگاه براي مسافرين وزوار ومسجد ودار الأيتام
وتعظيم شعائر وطبع كتب ديني ونشر معارف اسلامى وهر كارى كه
موجب تقرب به خداوند متعال باشد . هشتم - ابن السبيل يعنى مسافري كه در
سفر درمانده شده واحكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد .
مسأله 1934 - جايز است در يك دفعه مقدارى زكات به فقير بدهند كه
غنى شود ولى اگر به مقدار مخارج يك سال گرفت بعد نمىتواند ، تا به قدر
مخارج سال دارد بگيرد .
مسأله 1935 - كسى كه مخارج سالش را داشته ، اگر مقدارى از آن را
مصرف كند وبعد شك كند كه آنچه باقي مانده به اندازه مخارج سال أو
هست يا نه نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1936 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه در آمد أو از مخارج
سالش كمتر است ، مىتواند براي كسرى مخارجش زكات بگيرد ، ولازم نيست
ابزار كار ، يا ملك يا سرمايه خود را به مصرف مخارج برساند .