مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز
مقدار كمي راه برود ، وقتي به جائى برسد كه ديوار شهر را نبيند واذان آن را
نشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمي راه
برود كه عرفا نگويند ، مسافر است ، بايد نماز را تمام بخواند واحتياط
مستحب آنست كه هم شكسته وهم تمام بخواند .
مسأله 1293 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، مانند نوكرى كه با
آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد
نماز را شكسته بخواند واگر نداند بنابر احتياط واجب بايد از أو بپرسد ، كه
اگر سفر أو هشت فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد .
مسأله 1294 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان
داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود وسفر
نمىكند ، بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1295 - كسى كه در سفر به اختيار ديگريست ، اگر شك دارد كه
پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود يا نه بايد نماز را تمام بخواند .
ولى اگر شك أو از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براي سفر أو
پيش آيد ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته
بخواند .
شرط سوم - آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از
رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام
بخواند .
مسأله 1296 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف
شود ، چنانچه تصميم داشته باشد ، كه همانجا بماند يا بعد از ده روز
برگردد ، يا در برگشتن وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند .