أول : شنيدن از خود مجتهد .
دوم : شنيدن از دو نفر عادل كه فتواى مجتهد را نقل كنند .
سوم : شنيدن از كسى كه مورد اطمينان وراستگوست .
چهارم : ديدن در رساله مجتهد در صورتي كه انسان به درستى آن رساله اطمينان
داشته باشد .
مسأله 6 - تا انسان يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده است ، مىتواند به
آنچه در رساله نوشته شده عمل نمايد ، واگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده
جستجو لازم نيست .
مسأله 7 - اگر مجتهد اعلم در مسألهاى فتوى دهد مقلد آن مجتهد ، يعنى كسى
كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند ، ولى
اگر فتوا ندهد وبفرمايد احتياط آن است كه فلان طور عمل شود ، مثلا بفرمايد
احتياط آن است كه در ركعت سوم وچهارم نماز سه مرتبه تسبيحات أربعة يعنى
سبحان الله والحمد لله ولا إله الا الله والله أكبر بگويند ، مقلد بايد يا به اين احتياط
كه احتياط واجبش مىگويند عمل كند وسه مرتبه بگويد ، يا به فتواى مجتهد
ديگرى عمل كند وبنابر احتياط واجب به فتواى مجتهدي كه علم أو از مجتهد
اعلم كمتر واز مجتهدهاى ديگر بيشتر است عمل نمايد . پس اگر أو يك مرتبه گفتن
را كافى بداند ، مىتواند يك مرتبه بگويد وهمچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد
مسأله محل تأمل يا محل اشكال است .
مسأله 8 - اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسألهاى فتوى داده احتياط كند ، مثلا
بفرمايد ظرف نجس را كه يك مرتبه در آب كر بشويند پاك مىشود ، اگر چه احتياط
آن است كه سه مرتبه بشويند ، مقلد أو نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر
رفتار كند ، بلكه بايد يا به فتوى عمل كند ، يا به احتياط بعد از فتوى كه آن را احتياط
مستحب مىگويند عمل نمايد . مگر آن كه فتواى آن مجتهد نزديكتر به احتياط
باشد .