( 1 ) سيستانى : مثلًا ديوانه يا بيهوش شود ، گيرنده بايد به همان ترتيبى كه در مسألهء [ 2338 ] در مورد وديعه در نظير اين صورت گذشت ، عمل نمايد .
مكارم : رجوع كنيد به ذيل مسأله 2351 .
مسأله 2353 كسى كه چيزى عاريه داده هر وقت بخواهد مىتواند آن را پس بگيرد ( 1 ) و كسى هم كه عاريه كرده هر وقت بخواهد مىتواند آن را پس دهد ( 2 ) ) * ( 1 ) سيستانى : مىتواند عاريه را به هم بزند . . ( 2 ) سيستانى : مىتواند آن را به هم بزند .
زنجانى : مگر شرط شود كه عاريه دهنده يا عاريه گيرنده يا هر دو ، حقّ به هم زدن معامله را نداشته باشند كه بايد بر طبق شرط عمل شود .
فاضل : و در صورت اوّل ، اگر پس گرفتن ، عرفاً موجب خسارت عاريه گيرنده شود ، بنا بر احتياط واجب بايد مهلت بدهد .
مسأله اختصاصى
بهجت : مسأله 1870 اگر زمينى را براى دفن ميّت مسلمان يا كسى كه در حكم مسلمان است عاريه داد و بعد از دفن از عاريه برگشت ، نمىتواند عاريه گيرنده را وادار به نبش قبر نمايد ، مگر آنكه بدن ميّت از بين رفته باشد .
مسأله 2354 اگر ظرف طلا و نقره را براى زينت اطاق عاريه بدهند اشكال ندارد ، ولى اگر براى استفادهء حرام بدهند باطل است . ) * اراكى ، گلپايگانى ، نورى : مسأله عاريه دادن چيزى كه استفادهء حلال ندارد مثل ظرف طلا و نقره باطل است .
خوئى : مسأله عاريه دادن چيزى كه استفادهء حلال ندارد مثل آلات لهو و قمار يا ظرف طلا و نقره به جهت استعمال باطل است . و امّا عاريه دادن به جهت زينت نمودن جايز است اگر چه احتياط در ترك است .
زنجانى : و همچنين عاريه دادن چيزى كه هم استفاده حلال و هم استفاده حرام دارد براى استفاده حرام باطل است .
سيستانى : يا ظرف طلا و نقره به جهت استعمال در خوردن و آشاميدن بلكه در مطلق استعمالات بنا بر احتياط لازم باطل است و امّا عاريه دادن به جهت زينت نمودن جايز است .
تبريزى : باطل است و امّا عاريه دادن چيزى كه منفعت حلال دارد مثل عاريه دادن ظرف طلا و نقره به جهت زينت نمودن جايز است .
صافى : بقيهء مسأله ذكر نشده .
مكارم : مسأله جايز نيست چيزى كه فايده حلال و حرام ( هر دو ) دارد ، به قصد فايدهء حرام عاريه بدهند .
فاضل : مسأله عاريه دادن چيزى براى استفادهء حرام از آن جايز نيست ، بنا بر اين عاريه دادن انگشترى طلاى مردانه به مرد جايز نيست . بلى ، اگر همين انگشتر را براى كارى غير از
توضيح المسائل مراجع ( فارسي ) — صفحة 444
مساهمون: سيد محمد حسن بني هاشمي خميني
ص٤٤٤