احتياط واجب ، نمىتواند از خمس خوراك وپوشاك أو را بدهد ، ولى اگر مقدارى خمس ملك
أو كند كه به مصرف ديگرى غير مخارج خودش كه بر خمس دهنده واجب است برساند مانعى
ندارد .
مسأله 1843 - به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است وأو نمىتواند
مخارج آن سيد را بدهد ، مىشود خمس داد .
مسأله 1844 - احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد فقير
خمس ندهند .
مسأله 1845 - اگر در شهر انسان سيد مستحقي نباشد واحتمال هم ندهد كه پيدا
شود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن نباشد ، بايد خمس را به شهر ديگرى ببرد .
وبه مستحق برساند واحتياط آن است كه مخارج بردن آن را از خمس بر ندارد واگر خمس از بين
برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، بايد عوض آن را بدهد واگر كوتاهى نكرده ،
چيزى بر أو واجب نيست .
مسأله 1846 - هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد ولى احتمال دهد كه پيدا شود
اگر چه نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن باشد مىتواند خمس را به شهر ديگر ببرد ،
وچنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكند وتلف شود ، نبايد چيزى بدهد . ولى نمىتواند مخارج
بردن آن را از خمس بردارد .
مسأله 1847 - اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود ، باز هم مىتواند خمس را به شهر
ديگر ببرد وبه مستحق برساند ، ولى مخارج بردن آن را بايد از خودش بدهد ودر صورتي كه
خمس از بين برود ، اگر چه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ضامن است .
مسأله 1848 - اگر با اذن حاكم شرع خمس را به شهر ديگر ببرد واز بين برود لازم
نيست دوباره خمس بدهد وهم چنين است اگر به كسى بدهد كه از طرف حاكم شرع وكيل
بوده كه خمس را بگيرد واز آن شهر به شهر ديگر ببرد .
مسأله 1849 - اگر خمس را از خود مال ندهد وبا اذن حاكم شرع از جنس ديگر
بدهد ، بايد به قيمت واقعي آن جنس حساب كند ، وچنانچه گرانتر از قيمت حساب كند ،
اگر چه مستحق به آن قيمت راضى شده باشد ، بايد مقدارى را كه زياد حساب كرده بدهد .
مسأله 1850 - كسى كه از مستحق طلبكار است ومىخواهد طلب خود را بابت
خمس حساب كند ، بنابر احتياط واجب بايد خمس را به أو بدهد وبعد مستحق بابت بدهى
خود به أو برگرداند . ولى اگر با اذن حاكم شرع باشد اين احتياط لازم نيست .