( مسأله 1198 ) اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه ، بايد به
دستور شك عمل نمايد . وكثير الشك تا وقتي يقين نكند كه به حال معمولى
مردم برگشته بايد به شك خود اعتنا نكند .
( مسأله 1199 ) كسى كه زياد شك مىكند ، اگر شك كند ركنى را
بجا آورده يا نه ، واعتنا نكند بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول
ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد ، واگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است ،
مثلا اگر شك كند ركوع كرده يا نه واعتنا نكند ، چنانچه پيش از سجده دوم
يادش بيايد كه ركوع نكرده است ، بايد برگردد وركوع كند واگر در سجده دوم
يادش بيايد ، نمازش باطل است .
( مسأله 1200 ) كسى كه زياد شك مىكند اگر شك كند چيزى را كه
ركن نيست بجا آورده يا نه واعتنا نكند ، وبعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده
چنانچه از محل بجا آوردن آن نگذشته ، بايد آن را بجا آورد واگر از محل آن
گذشته نمازش صحيح است ، مثلا اگر شك كند كه حمد خوانده يا نه واعتنا
نكند چنانچه در قنوت يادش بيايد كه حمد نخوانده ، بايد بخواند ، واگر در ركوع
يادش بيايد ، نمازش صحيح است .
5 - شك امام ومأموم ( مسأله 1201 ) اگر امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز شك كند ،
مثلا شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، چنانچه مأموم يقين يا گمان
داشته باشد كه چهار ركعت خوانده ، وبه امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده
است ، امام بايد نماز را تمام كند ، وخواندن نماز احتياط لازم نيست ونيز اگر امام
يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است ، ومأموم در شماره ركعتهاى نماز شك كند ، بايد به شك خود اعتنا ننمايد .