است كه أول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد .
مسأله 277 - اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد وبعد از وضو شك كند كه
پيش از وضو آن جا را آب كشيده يا نه ، چنانچه بداند در موقع وضو ملتفت پاك
بودن ونجس بودن آن جا نبوده وضو باطل است ، واگر مىداند ملتفت بوده ، يا
شك دارد كه ملتفت بوده يا نه ، وضو صحيح است . ودر هر صورت جايى را كه
نجس بوده بايد آب بكشد .
مسأله 278 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند
نمىآيد وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد در آب كر يا جارى فرو برد وقدرى فشار
دهد كه خون بند بيايد ، بعد به دستوري كه گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد .
شرط هفتم : آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد .
مسأله 279 - هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا
مقدارى از آن هر چند يك ركعت آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ،
ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد .
مسأله 280 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد قربت
يا براي كار مستحبى مانند خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است واگر فقط براي
خواندن آن نماز وضو بگيرد اگر نمىخواست نماز بخواند ، وضو نمىگرفت ،
باطل است .
شرط هشتم : آن كه به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند عالم وضو
بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است .
مسأله 281 - لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند
ولى بايد در تمام وضو متوجه باشد كه وضو مىگيرد ، بطورى كه اگر از أو بپرسند
چه مىكنى بگويد وضو مىگيرم .
شرط نهم : آن كه وضو را به ترتيبي كه گفته شد به جا آورد يعنى أول صورت
وبعد دست راست وبعد دست چپ را بشويد وبعد از آن سر وبعد پاها را مسح