شكار رود وبعدا صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند اگر چه
بواسطة صداى صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب بايد از خوردن آن
شكار خوددارى نمايند .
سوم : كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد يا بچه مسلمان باشد
كه خوب وبد را بفهمد واگر كافر يا كسى كه در حكم كافر است ( مانند غلات
وخوارج ونواصب ) كه اظهار دشمنى با أهل بيت پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلم
مىكند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است .
چهارم : وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد واگر عمدا نام خدا را نبرد ،
آن شكار حرام است ، ولى اگر از روى فراموشى باشد اشكال ندارد . واگر وقت
فرستادن سگ نام خدا را عمدا نبرد وپيش از آن كه سگ به شكار برسد نام خدا
را ببرد بنابر احتياط واجب بايد از آن شكار اجتناب نمايد .
پنجم : شكار بواسطة زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر
سگ ، شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .
ششم : كسى كه سگ را فرستاده ، وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر
زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد وچنانچه وقتي برسد كه به اندازه
سر بريدن وقت باشد سر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست .
هفتم : صياد وشكارچى با سرعت يا به نحو متعارف به طرف صيد حركت
كند .
مسأله 2678 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند سر حيوان
را ببرد ، چنانچه به طور معمول وبا شتاب مثلا كارد را بيرون آورد ووقت سر
بريدن بگذرد وآن حيوان بميرد حلال است ، ولى اگر مثلا بواسطة زياد تنگ
بودن غلاف يا چسبندگى آن بيرون آوردن كارد طول بكشد ووقت بگذرد بنابر
احتياط واجب حلال نمىشود واگر چيزى همراه أو نباشد كه با آن سر حيوان را