چند روز ديگر آن نشانه استحاضة دارد ، چنانچه خونى كه نشانه حيض دارد كمتر از
سه روز وبيشتر از ده روز نباشد ، همه آن حيض است ، واگر خونى كه نشانه حيض
را دارد كمتر از سه روز باشد بايد بنابر احتياط تا هفت روز را حيض قرار دهد .
( 422 ) مبتدئه ، يعنى زنى كه دفعه أول خون ديدن أو است ، اگر بيشتر از ده روز
خون ببيند وهمه خون هايى كه ديده يك جور باشد بايد عادت خويشان خود را به
طورى كه در مضطربه گفته شد حيض وبقيه را استحاضة قرار دهد .
( 423 ) مبتدئه اگر بيشتر از ده روز خونى ببيند كه چند روز آن نشانه حيض
وچند روز ديگر نشانه استحاضة را داشته باشد ، چنانچه خونى كه نشانه حيض دارد
كمتر از سه روز وبيشتر از ده روز نباشد ، همه آن حيض است . ولى اگر پيش از
گذشتن ده روز از خونى كه نشانه حيض دارد دوباره خونى ببيند كه آن هم نشانه
خون حيض داشته باشد ، مثل آن كه پنج روز خون سياه ونه روز خون زرد ودوباره
پنج روز خون سياه ببيند ، بايد از أول خون أول كه نشانه حيض دارد ، حيض قرار
دهد ودر عدد رجوع به خويشاوندان خود كند وبقيه را استحاضة قرار دهد .
( 424 ) مبتدئه اگر بيشتر از ده روز خونى ببيند كه چند روز آن نشانه حيض
وچند روز ديگر آن نشانه استحاضة داشته باشد ، چنانچه خونى كه نشانه حيض دارد
از سه روز كمتر يا از ده روز بيشتر باشد ، بايد از أولى كه خون نشانه حيض دارد ،
حيض قرار دهد ودر عدد به خويشاوندان خود رجوع كند وبقيه را استحاضة قرار
دهد .
( 425 ) ناسيه ، يعنى زنى كه وقت وعدد عادت خود را فراموش كرده است ،
اگر بيشتر از ده روز خون ببيند بايد روزهايى را كه خون أو نشانه حيض دارد تا ده
روز ، حيض قرار دهد وبقيه را استحاضة قرار دهد . واگر نتواند حيض را به واسطه
نشانه هاى آن تشخيص دهد ، بنا بر احتياط واجب بايد هفت روز أول را حيض
وبقيه را استحاضة قرار دهد ، مگر اين كه بداند به طور مسلم در روزهاى أول ، حيض
نمىشده است كه در آن صورت بعد از آن روزها را بايد حيض قرار دهد ، واگر ظن
اطمينانى پيدا كرد كه أيام عادتش مثل خويشان خود است عادت آنها را براي خود
انتخاب مىكند .