" احكام مالي كه پيدا شده "
( 2056 ) مالي را كه انسان پيدا مىكند ، اگر نشانه اى نداشته باشد كه به وسيله آن
صاحبش پيدا شود ، وحيوان هم نباشد وارزش آن از يك درهم ، يعنى 6 / 12 نخود
نقره سكه دار كمتر نباشد ، مىتواند از طرف صاحبش صدقه دهد ، ويا به حاكم شرع
بدهد .
( 2057 ) اگر مالي را پيدا كند كه نشانه دارد وقيمت آن كمتر از يك درهم باشد
وصاحب آن معلوم نباشد ، مىتواند به قصد اين كه ملك خودش شود بردارد ولى اگر
صاحب آن پيدا شد وآن را مطالبه كرد ، در صورتي كه براي أو مشقت ندارد ، بنابر
احتياط واجب بايد عين مال أو را برگرداند ، واگر تلف شده باشد بنابر اظهر ضامن
مثل يا قيمت آن نيست .
( 2058 ) هر گاه چيزى را كه پيدا كرده نشانه اى دارد كه به وسيله آن مىتواند
صاحبش را پيدا كند ، در صورتي كه قيمت آن در زمان برداشتن آن كمتر از يك درهم
نباشد ، واجب است از همان وقت اعلان كند ، يعنى تا يك سال در محل اجتماع
مردم بگويد يا بنويسد ودر محل مناسب نصب كند .
( 2059 ) اگر انسان خودش نخواهد اعلان كند ، مىتواند به كسى كه اطمينان دارد
بگويد كه از طرف أو اعلان نمايد .
( 2060 ) اگر تا يك سال اعلان كرد وصاحب مال پيدا نشد ، چنانچه در غير حرم
مكة پيدا كرده ، مىتواند از طرف صاحبش صدقه بدهد يا به عنوان امانت براي
صاحبش نزد خود نگهدارى كند ، يا به حاكم شرع بدهد يا براي خود بردارد وقصد
كند كه اگر صاحبش پيدا شد عوض آن را به أو بدهد ، واگر در حرم مكة پيدا كرد ،
چنانچه قصد ندارد كه به عنوان امانت نگه دارد ، ظاهر اين است كه صدقه مىدهد .
( 2061 ) اگر صاحب مال بعد از يك سال اعلان پيدا شد ، چنانچه مال را صدقه
يا به حاكم شرع داده ، بنابر أقرب ضامن نيست وهم چنين اگر بدون افراط وتفريط
تلف شده نيز ضامن نيست ، واگر به عنوان امانت نگاه داشته ، تحويل مىدهد ، واگر