مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 464

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٦٤

سوم : به كار بردن اسلحه براي شكار حيوان ، واگر مثلا جائى را نشان كند واتفاقي حيواني را بكشد ، آن حيوان پاك نيست وخوردنش حرام است . چهارم : گفتن نام خدا هنگام به كار بردن اسلحه ، وچنانچه عمدى نام خدا را نبرد شكار حلال نمىشود ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد ، ولى بايد پيش از مصرف كردن آن ، اسم خدا را ببرد . پنجم : آن كه وقتي به حيوان برسد كه مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد ، وچنانچه به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد حرام است . ( مسأله 2525 ) : اگر دو نفر حيواني را شكار كنند ، ويكى از آنان مسلمان وديگرى كافر باشد ، يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد وديگرى عمدى نام خدا را نبرد ، آن حيوان حلال نيست . ( مسأله 2526 ) : اگر پس از تير زدن به حيوان مثلا در آب بيفتد وشخص بداند كه حيوان به سبب تير وافتادن در آب جان داده ، حلال نيست بلكه اگر نداند كه جان دادن آن تنها به سبب تير بوده حلال نمىباشد . ( مسأله 2527 ) : اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى حيوان را شكار كند شكار حلال است ومال خود أو مىشود ، ولى گذشته از اين كه گناه كرده ، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد . ( مسأله 2528 ) : اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است با شرطهائى كه در مسأله ( 2525 ) گذشت ، حيواني را دو قسمت كنند ، وسر وگردن در يك قسمت بماند وشخص وقتي برسد كه حيوان جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال است ، وهم چنين است اگر حيوان زنده باشد ولى به اندازه سر بريدن وقت نباشد ، اما اگر به اندازه سر بريدن وقت باشد وممكن باشد كه مقدارى زنده بماند ، قسمتى كه سر وگردن ندارد حرام ، وقسمتى كه سر وگردن دارد ، اگر سر آن را به دستور شرعي ببرند حلال وگر نه آن هم حرام مىباشد . ( مسأله 2529 ) : اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن