بيشتر سفارش شده كه در حديث است : همسايه مسجد نمازش قبول نمىشود
مگر در مسجد ، جز اين كه بيمار يا مشغول باشد .
( مسأله 1356 ) : حاضر نشدن به نماز جماعت از روى بي اعتنائى جايز
نيست ، وسزاوار نيست كسى بي عذر نماز جماعت را ترك كند ، چنان كه در حديث
صحيح است : كسى كه بي عذر از روى بي رغبتي نماز جماعت مؤمنين را ترك
كند ( گوئى ) نماز ندارد .
( مسأله 1357 ) : نماز جماعت هر چند در أول وقت منعقد نشود ويا آن را
طول ندهند بهتر از نماز فرادى است كه در أول وقت ويا طولانى بخوانند ، همچنين
نماز جماعتى كه در غير مسجد اقامه شود أفضل از نماز فرادى در مساجد
( هر چند مسجد كوفه كه نماز در آن برابر هزار نماز در غير آن است ) مىباشد .
( مسأله 1358 ) : مستحب است هنگام اقامه نماز جماعت كسى كه نمازش را
فرادى خوانده دوباره با جماعت بخواند . واگر بعد بفهمد كه نماز اولش باطل بوده
نماز دوم أو كافى است .
( مسأله 1359 ) : اگر امام يا مأموم بخواهد نماز خوانده شده به جماعت را
دوباره با جماعت بخواند ، چنانچه احتمال فساد آن نماز را نمىدهد اشكال دارد .
( مسأله 1360 ) : كسى كه در نماز به حدى وسواس دارد كه سبب بطلان
نمازش مىشود ويا بسيار شك مىكند وتنها با خواندن نماز به جماعت از
وسوسه ويا شك راحت است ، به جماعت خواندن نماز براي وسواس واجب ،
وبراي كثير الشك بنابر احتياط ، لازم است .
( مسأله 1361 ) : با امر پدر يا مادر به فرزند خود نماز جماعت واجب
مىشود ، وچنانچه ترك جماعت سبب عقوق شود صحت نماز فراداى أو محل
اشكال است .
( مسأله 1362 ) : نماز مستحبى را نمىتوان با جماعت خواند ، مگر نماز
استسقاء - طلب باران - ونماز واجبي كه به جهتي مستحب شده است ، مانند نماز
عيد فطر وقربان كه در زمان حضور امام ( عليه السلام ) واجب بوده ودر عصر غيبت
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 248
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٢٤٨