تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 202

مساهمون:

ص٢٠٢
نماز خوابيده ، يا اين كه در بين نماز يادش رفته كه نماز مىخواند وخوابيده ، بايد نمازش را اعاده كند . ( مسأله 1104 ) : كسى كه در حال سجده از خواب بيدار مىشود وشك دارد كه در سجده آخر نماز است يا در سجده شكر ، چنانچه بداند كه بي اختيار خوابيده بايد دوباره آن نماز را بخواند ، واگر بداند به اختيار خودش خوابيده واحتمال دهد كه غفلت كرده ودر سجده نماز خوابيده نمازش را بنابر احتياط واجب اعاده كند . سوم مبطل نماز : روى هم گذاشتن دستها به قصد جزء نماز بودن است ، ولى هر گاه از روى فراموشى يا ناچارى يا تقيه يا براي جهت ديگر مانند خاراندن دست ، دستها را روى هم بگذارد اشكال ندارد . چهارم مبطل نماز : آمين گفتن پس از خواندن حمد مىباشد ، ولى اگر اشتباهى يا از روى تقيه بگويد ، نمازش باطل نمىشود . پنجم مبطل نماز : پشت به قبله كردن يا به سمت راست يا چپ قبله برگشتن است ، چه عمدى باشد وچه فراموش كند ، بلكه اگر عمدى به اندازه اى برگردد كه نگويند رو به قبله است ، گرچه به سمت راست يا چپ نرسد نمازش باطل است . ( مسأله 1105 ) : هر گاه عمدى سر را به اندازه اى بگرداند كه روبروى سمت راست يا چپ قبله يا بيشتر باشد نمازش باطل است ، واگر سهوى چنين كند احتياط واجب آن است كه نماز را تمام كند ودوباره بخواند ; ولى اگر سر را كمي بگرداند كه نگويند روى خود را از قبله برگردانده ، عمدى باشد يا اشتباهى ، نمازش باطل نمىشود . واگر به مقدارى برگرداند كه بگويند روى خود را از قبله برگردانده است ولى به حد راست يا چپ قبله نرسيده باشد ، در اين صورت چنانچه رو گرداندن عمدى باشد نماز باطل است ، واگر سهوى باشد نماز صحيح است . ششم مبطل نماز : گفتن عمدى يك حرف يا بيشتر در بين نماز است ، هر چند اين كلمه معنى نداشته باشد .