( 1 )
جهت چهارم : آيا در دوران غيبت كبرى بايد كنارهگيرى را پيش گرفت و مبارزه منفى كرد
، يا اينكه بايد دست به جهاد و پيكار زد ؟
اين مطلب در ضمن چند نكته قابل بررسى است :
( 2 )
نكته اوّل : بررسى و فهميدن عنوان مطلب
آنچه در دوران غيبت كبرى واقع شده و ملاحظه كردهايم ، و اخبار و روايات خاصه و قواعد عمومى - چنان كه ديديم - گوياى اين مطلب است كه در اين دوران ظلم و فساد و انحراف همه جا را فرا مىگيرد . حال وظيفه يك فرد مسلمان در مقابل اين حالت چيست ؟ آيا از جامعه كنارهگيرى كند و دست به كارى نزند و هيچگونه وظيفهاى براى برپايى عدالت و از بين بردن كژيها و انحرافات ندارد ؟
يا اينكه وظيفهاش تلاش و كوشش اجتماعى و جهاد و پيكار قطعى در راه خدا در مقابل ظلم و طغيان است ؟
( 3 ) آيات كريمه قرآن ، با مفهوم عام و گستردهاى كه دارد ، دليل بر آن است كه جهاد واجب است ؛ همچون اين دو آيه شريفه :
وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ
« 1 »
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
« 2 »
پاورقی
( 1 ) انفال / 60 : تا آن اندازه كه توان داريد نيرو مهيّا كنيد .
( 2 ) توبه / 120 : اين مطلب بدان جهت است كه آنان را تشنگى و رنج و تعب در راه خدا