احكام نكاح ( ازدواج ) به واسطه عقد ازدواج زن ومرد به يكديگر حلال مىشوند ، وآن بر دو قسم
است : دائم وغير دائم ( ازدواج موقت ) . عقد دائم آنست كه مدت زناشوئى در آن معين
نشود وهميشگى بأشد وزنى را كه به أين گونه عقد مىكنند دائمه گويند . وعقد غير دائم
آنست كه مدت زناشوئى در آن معين شود ، مثلا زن را به مدت يك ساعت يا يك روز
يا يك ماه يا يك سال يا بيشتر عقد نمايند ، ولى بايد مدت ازدواج از مقدار عمر زن
وشوهر زيادتر نباشد كه در أين صورت عقد دائمي خواهد بود وزنى را كه به أين نحو
عقد كنند متعه وصيغه مىنامند .
احكام عقد ( مسأله 2379 ) در زناشوئى چه دائم وچه غير دائم بايد صيغه خوانده شود وتنها
راضى بودن زن ومرد كافى نيست ، وصيغه عقد را يا خود زن ومرد مىخوانند يا ديگرى
را وكيل مىكنند كه از طرف آنان بخواند .
( مسأله 2380 ) وكيل لازم نيست مرد بأشد زن هم مىتواند براي خواندن صيغه
عقد از طرف ديگرى وكيل شود .
( مسأله 2381 ) زن ومرد تا يقين نكنند كه وكيل آنها صيغه را خوانده است
نمىتوانند به يكديگر نگاه محرمى نمايند ، وگمان به أين كه وكيل صيغه را خوانده است
كفايت نمىكند ، ولى اگر وكيل بگويد صيغه را خوانده أم واطمينان از قول أو حاصل
شود كافى است .
( مسأله 2382 ) اگر زنى كسى را وكيل كند كه مثلا ده روزه أو را به عقد مردى در
آورد وابتداى ده روز را معين نكند ، آن وكيل مىتواند هر وقت كه بخواهد أو را ده روزه