السبزواري في سبزوار ، ملك نسخة من كتاب " الأسفار " في سنة 1320 وكتب على
أوائلها قيودا وحواشي دالة على تبحره في المعقول ، وهو أديب شاعر بالفارسية
يسلك في شعره مسالك العرفاء ، ولعله كان يتخلص في شعره ب " أطوار " ، ومن شعره
قوله :
از درد وغمت اگر خروشان شد مى * ورانكه ز شور باده جوشان شد مى
كي راه بخمى به مرامي دادى * چون همدم ويار مى فروشان شد مى
وقال :
خواهم صنمي ساده به دام اندازم * در نرد محبتش دل ودين بازم
بوسم لبش ونوش كنم جام شراب * آن جام همين باشد واين آغازم
وقال :
بر درد تو دلبر از مرهم توبه * ور پى تو دمى زدم از ان دم توبه
ورانكه پشيمان شدم از كرده ء خويش * گفتم كه گنه كارم از ان هم توبه
وقال :
نارفته به راه عاشقى كامى چند * ناخورده ز باده صفا جامى چند
از فقر زنند لاف هر شام وسحر * بد نام كننده نكو نامى چند
وقال :
زندام كه ز نيستى بهست آمده أم * سر مست وخراب ومى پرست آمده أم
گفتند بروز مستيم پاى نبود * زان است كه من دست بدست آمده أم
وقال :
آن مى خواهم كه سينه أم طور كند * در راه خدا ز هستيم دور كند
هر مرده دلى كه بنگرد بر جامش * از وجد وطرب جهان پر از شور كند
وقال :
تراجم الرجال — صفحة 716
مساهمون: السيد أحمد الحسيني الاشكوري
ص٧١٦