بيان آيه 44
لغت :
1 - انباء - اخبار و مفرد آن نبأ است .
ايحاء : القاء معنى به ديگرى بطور مخفى . و ايحاء : فرستادن بسوى انبياء .
و اوحى اللَّه اليه يعنى ارسل اليه ( فرستاد بسوى او فرشتهاى را ) . و ايحاء الهام ، و از آنست قول خداوند : و اوحى ربك الى النحل ( پروردگار تو بزنبور عسل وحى فرمود ) و آيه
« بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحى لَها »
يعنى خداى تو معنايى كه اراده داشت به او القاء كرد . عجاج گويد :
اوحى لها القرار فاستقرت . يعنى قرار و پايدارى را به او « القا كرد » و او هم پايدارى نمود .
و ايحاء اشاره ، گفتهاند : فاوحت الينا و الانامل رسلها ( و اشاره كرد بما و انگشتانش فرستادهء او بودند ) و به اين معنى است گفتهء حقتعالى :
فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا
( اشاره كرد بايشان كه . . . ) و وحى : كتابت و نوشتن نيز هست . رؤبه گويد :
فى سور من ربنا موحية در سورههايى : از پروردگار ما نوشته است .
قلم : آنچه بدان نويسند و قلم چيزى است كه هر انسانى ميان قوم خود بجولان و حركت ميآورد و قلم چيدن ناخن - مقالم نيزه - كعبهاى آن . و اصل قلم : بريدن كنار چيزى .
اعراب :
ابو على گويد : اذ در آيه ( اذ يلقون ) متعلق است به كنت و كلمه « اذ » در
« إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ »
متعلق به يختصمون است و ممكنست متعلق به كنت باشد به اين تقدير : « و نبودى وقتى كه ملائكه گفتند . . . » و در نزد من اين قول وقتى درست است كه اذ ثانى بدل از اذ اولى باشد .