تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ٤ — صفحة 55

مساهمون:

ص٥٥

بيان آيه 38 - 39

لغت :

1 - هبه : تمليك چيزى به كسى است بى عوض . 2 - سيد : از سواد ( املاك ) است و سيد قوم يعنى مالك سواد اعظم آنها و كسى كه اطاعتش بر اهل سواد لازم است و اين معنى درباره سيد وقتى است كه به صورت مضاف يا با قيدى به كار رود ولى بطور مطلق استعمال آن جز براى خداوند سزاوار نيست . 3 - حصور : آنكه از جماع و آميزش جنسى ممنوع است و گفته‌اند حصور كسى است كه از برداشتن نفقه خود در موقع همراه بودن با دوستان ممنوع باشد . و نيز به آنكه خوشحالى خود را كتمان كند حصور گويند .

تفسير :

هُنالِكَ : در آن هنگام كه ( زكريا ) ميوه‌هاى غير موسمى را ديد . دَعا زَكَرِيَّا رَبَّهُ : زكريا دعا كرد . قالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً : ( خداوندا به من فرزندى پاك ده ) يعنى بطمع افتاد كه از زن خود كه بسن نازايى رسيده بود بچه‌دار شود و آن را از خدا مسئلت نمود . طيبه يعنى مبارك ( از سدى ) و نيز گفته‌اند يعنى پاك و سالم از نظر جسم و روح و ظاهر و باطن . إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ : يعنى تو قبول كننده و مستجاب كنندهء دعايى و « سمع اللَّه لمن حمده » به همين معنى است يعنى خداوند دعاى سپاسگزاران خود را مستجاب كند . و اينكه سمع بمعنى استجابت به كار ميرود اينست كه آن كس كه شايستگى