بيان آيه 164
لغت :
من : در اصل بمعنى قطع است ( منّ يمنّ منّا ) .
من : نعمت ، زيرا بوسيلهء نعمت از بليه قطع و دور مىشود .
( من فلان علىّ بكذا - فلانى به اين مطلب به من منت نهاد ) يعنى مرا بواسطه آن از گرفتاريم نجات داد .
منة : فوت : زيرا موجب قطع نعمت مىشود .
تفسير :
و اكنون خداوند بزرگى نعمت وجود پيامبر اكرم ( ص ) و بعث او را بر خلق بيان ميفرمايد :
لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ
: خدا نعمت داد و انعام فرمود .
عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا
: و اينكه خداوند فقط مؤمنان را ياد فرموده با اينكه محمد ( ص ) بر همه جهانيان مبعوث است براى اينست كه نعمت پيغمبرى حضرتش بر مؤمنان اعظم . و بزرگتر است زيرا آنهايند كه بوجود وى هدايت يافتهاند و از بياناتش بهره ميگيرند و نظير اينجاست آنچه كه درباره قول خداوند
( هُدىً لِلْمُتَّقِينَ )
گذشت .
مِنْ أَنْفُسِهِمْ
: در اين كلمه اقوالى است :
1 - مراد اينست كه از قوم و قبيلهء آنهاست كه منشأ و خانواده و صدق و امانتش بر همگان ثابت و روشن است و همه مىدانند كه امىّ است نه كتابى خوانده و نه خطى نوشته تا بدانند كه آنچه از علوم و حقايق كه آورده وحى آسمانى است و اين امر موجب شرافت ايشان و وسيله جلب آنان بايمان است .