درباره اينكه مورد خطاب آيه كيست اختلافست :
1 - گفتهاند مهاجرانند فقط ( از ابن عباس و سدى ) .
2 - گفتهاند دربارهء ابن مسعود و ابى بن كعب و معاذ جبل و سالم مولى ابى حذيفه است ( از عكرمه ) .
3 - مراد فقط اصحاب رسول اللَّه « ص » هستند ( از ضحاك ) .
4 - مورد خطاب صحابه پيغمبر « ص » ميباشند ولى آيه شامل ديگران هم مىشود .
سپس خداوند بذكر مناقب آنها مىپردازد و ميفرمايد :
تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ
: « امر بطاعت مىكنيد » .
وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ
: « و نهى از معاصى مينمائيد » .
گاهى سؤال مىشود كه كار قبيح نيز براى انسان معلوم و معروف است پس چرا فقط خوبى را معروف ناميده ؟
جواب اينست كه قبيح و زشتى از نظر پستى بمنزله گمنام و ناشناس قرار داده شده و خوبى هم جليل القدر شناخته شده كه بواسطه روشنى و جلوهاش جلالت قدرش معروف و شناخته شده است .
وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ
: « بتوحيد و عدل و دينش ايمان ميآوريد » .
وَ لَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتابِ
: « اگر پيغمبر اسلام و آنچه بر او نازل شده تصديق ميكردند » .
لَكانَ خَيْراً لَهُمْ
: « اين ايمان در دنيا و آخرت براى ايشان خير و سعادت است » زيرا در دنيا بواسطهء ايمان از قتل نجات پيدا ميكنند و در آخرت از عذاب به بهشت نايل مىشوند .
مِنْهُمُ
: « بعضى از اهل كتاب » .
الْمُؤْمِنُونَ
: « معترفند به آنچه كتابشان بر آن دلالت دارد » كه عبارت است از صفات پيغمبر ما و بشارت به بعثت او مثل عبد اللَّه بن سلام و اصحاب و دوستان يهودى او كه ايمان آوردند و مثل نجاشى و اصحاب او از نصارى .