پرش به محتوای اصلی

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۴ — صفحه 192

پدیدآورندگان:

ص۱۹۲

بيان آيه 104

لغت :

امة مشتق از امّ بمعنى قصد و به 8 معنى به كار ميرود : 1 - جماعت 2 - پيروى انبياء چون بر مقصد و هدف واحد اجتماع دارند 3 - قدرت چون جماعت بقدرت ميگرايد 4 - دين و ملت مثل قول خداى تعالى « إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ » 5 - حين و زمان چنان كه در آيه ديگر ميفرمايد : « وَ ادَّكَرَ بَعْدَ أُمَّةٍ » يعنى پس از مدتى متذكر شد 6 - قامت و اندام : رجل حسن الامه - يعنى حسن القامة يعنى خوش اندام 7 - نعمت 8 - ام يعنى مادر .

اعراب :

من « در منكم » براى تبعيض است يعنى بعض شما بايد امر بمعروف كنند و نهى از منكر زيرا اين دو واجب كفايى است و با انجام دادن عده‌اى از گردن ديگران ساقط است و كسى كه قائل بواجب عينى بودن اين دو است من اينجا را براى تبيين مىداند .

تفسير :

وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ : ( بايد جماعتى از شما ) يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ : ( به دين دعوت كنند ) وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ : ( امر باطاعت كنند ) وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ : ( نهى از معصيت نمايند ) أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ : ( اينهايند كه رستگارند ) در معنى معروف و منكر چند قول ذكر كرده‌اند : 1 - هر چه را خدا و رسول او امر فرموده‌اند معروف است و هر چه را نهى كرده‌اند منكر مىباشد .