تأليفهايش كه به خط خود او بوده « عنايت اللّه بايزيدى بسطامى » ديدهايم شرح حال او را در باب باء يك نقطه ايراد كرده و احوال و آثار او را مفصلا نگاشتهايم ؛ بنابراين احتمال تعدد نخواهد بود .
آقا ميرزا عنايت اللّه بن آقا محمد مؤمن بن محمد باقر اصفهانى
دائى مؤلف اين كتاب فاضلى دانشور و بينائى ناقد و پارسائى پرهيزكار و عابد بود . وى از خاندان دولت و عزت و عالىجاهى بشمار مىآمد . خداى متعال ، محبت عظيمى از دانش در دل او القا كرد و در نتيجه از دلبستگى به دنيا اعراض نمود و به كسب دانش پرداخت و در اندكمدتى بر اقرانش برترى پيدا كرد .
عنايت اللّه از شاگردان وزير كبير خليفه سلطان و ديگر علماى روزگارش بود و با پدر من و ديگر فضلا همدرس بود ؛ ليكن در اوان جوانى و پيش از پدر من درگذشت و او را درنيافتم .
عنايت اللّه كتابهاى ارزنده و فراوانى داشته و پارهاى از آنها را كه به خط خود تعليقه و تحقيق نموده ديدهام . از جملهء آنها رسالهء الشافية ابن حاجب است خدا از او خرسند باشد و او را خرسند سازد و بهشت را جايگاه او قرار دهد .
سيد شاه نعمت اللّه نقيب اصفهانى « * »
تاريخ عالمآرا مىنويسد : وى از علماى روزگار شاهتهماسب صفوى و پس از او بوده و از سادات اصفهان و نقيبان ايشان بشمار است . در روزگار تهماسب ، سمت قاضى عسگرى را عهدهدار بوده و مردى كوشا و باهيبت بود و در نهايت تقوا بسر مىبرد و علاقهء خاصى به امور شريعت داشت . در زمان پادشاهى اسماعيل دوم صفوى كه سنّى
هامش
( * ) در عالمآرا ، ج 1 ، ص 149 نام او را عنايت اللّه ، ثبت كرده و مطالب فوق را دربارهء او نگاشته است و در كتاب حاضر « نعمت اللّه » ضبط شده ظاهر آن است كه در اصل مطبوع اين كتاب اشتباهى رخ داده باشد - م .