يا مانند شيخ بهائى 953 ، 1030 آن اندازه از شكنجهء مردم روزگار بستوه آمده كه : با صراحت لهجه خطاب خود را متوجه دنيا ساخته و گويد .
اى چرخ تو با مردم نادان يارى * پيوسته بر اهل فضل غم ميبارى
هر لحظه ز تو بر دل من بار غمى است * گويا كه ز اهل دانشم پندارى
با همهء اين احوال چندان مأيوس نبوده و همواره آرزومنديم معارف و معارفخواهان هرچه بيشتر عطف توجهى به اين معنا نموده ، و دانشجويان و جوانان تحصيلكردهء خود را از حضيض ذلت و پستى رهائى بخشند ، و راه دانش را به خوبى به آنان بياموزند ، و نسبت بعلماء و طبيبان روحانى جامعه ، خوارى و بىآزرمى روا ندارند .
من آنچه شرط بلاغ است با تو ميگويم * تو خواه از سخنم پند گير خواه ملال