نموده كه ودايع الهى و دين خود را حفظ نمايد و امانت را به منزل رساند و على ع در اين هنگام بنا بر گفته بعضى هفت ساله و بعقيدهء ديگرى نه ساله و حسب اطلاع بيشترى از تاريخ نويسان ده ساله بوده و بالاخره در اين حد از سن كودكى كه عقل كاملى داشته باشد و خدا را بعظمت بشناسد و رسول او را تصديق نمايد بلا شك از آيات خداست كه عادت نظير او را كمتر نشان داده و دليل بر آنست كه معظم له بايد موقعيت و منزلت بخصوصى در پيشگاه رسول اكرم داشته باشد و شايسته براى پيشوائى خلق و حجت بر مردم بوده و در خرق عادت مساوى با عيسى و يحيى باشد و اگر على ع در اين حد از سن مردى كامل و عارف نبود رسول خدا ص هيچ گاه او را به نبوت خود نميخواند و به ايمان به خدا و اعتراف بحقيقت خويش دعوت نميكرد و پيش از همه به استثناى همسرش خديجه او را به اين دين مقدس تكليف نمىنمود و امين اسرار نبوت قرار نمى - داد و او را از ميان همسالانش به اين مقام نمىگزيد و از ديگران ممتاز نميگردانيد و همه اين سخنان دليل بر آنست كه حضرت مشار اليه با خوردسالى خدا را مىشناخته و به پيغمبرش ايمان داشته چنانچه خدا هم در باره يحيى فرموده
وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا
« 1 » ما در كودكى به او حكم الهى خود را آموختيم و معلومست آشكارترين حكم آن است كه خدا را بشناسد و اقرار به نبوت داشته و بهتر بتواند در اثبات يگانگى خدا و نبوت خود دليل آورد و ديده عبرت بينش بازتر و از وجوه استنباط و وصول بحقايق امور باخبر باشد
هامش
( 1 ) آيه 13 سوره مريم