سورهى الجنّ
در تفسير آيهى لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً مرقوم فرمودهاند : آب زياد و فراوان . و چون وجود آب در ملك عرب بسيار كم بود و بيشتر خيرات و بركات متوقّف بر آب بود لذا آب كنايه از زيادى خيرات و بركات گشت . و از امام صادق عليه السّلام دربارهى اين آيه آمده است : يعنى علم زياد به آنان افاده مىكنيم كه آن را از ائمّه عليهم السّلام فرا مىگيرند . از امام باقر عليه السّلام آمده است : يعنى اگر بر ولايت امير المؤمنين عليه السّلام و اوصيا از فرزندان او استقامت مىكردند ، در امر و نهى اطاعت آنان را مىنمودند آنها را با آب زياد سيراب مىكرديم ، يعنى دلهايشان را با ايمان سيراب مىنموديم « 2 » .
سورهى المزمّل
در تفسير آيهى فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا هر كس بخواهد به سوى پروردگارش در ولايت راهى اتّخاذ كند . مقصود قبول ولايت خداى تعالى به وسيلهى بيعت با او و پيروى از اوامر و نواهى است ، يا مقصود ربّ مطلق و راه به سوى ربّ مطلق است ، كه آن صاحب ولايت و قبول ولايت او به وسيلهى بيعت با او و پيروى از او مىباشد « 3 » .
سورهى المدّثّر
در تفسير آيهى قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ داراى ولايت على عليه السّلام