پرش به محتوای اصلی

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 93

پدیدآورندگان:

ص۹۳

لفظ فعل گرفته شده باشد و با رفع خوانده شده تا عطف بر « وحيا » باشد كه آن را حال به معناى فاعل قرار دهيم . [ ما يَشاءُ ] آنچه را كه رسول يا خداى تعالى بخواهد ، يا آنچه را كه آن رسول بشرى بخواهد ، يعنى آن بشرى كه خداوند رسول را به سوى او به وسيله‌ى زبان استعدادش فرستاده است . [ إِنَّهُ عَلِيٌّ ] او بلند مرتبه و و الا است كه بشر دانى و پايين قدرت بر شنيدن كلام او ندارد . [ حَكِيمٌ ] آنان را بدون تكلّم با آنها وانمىگذارد ، زيرا كه حكمت او اقتضا مىكند حكمت‌ها و مصالح را به مردم القا كند و اين معنا مقتضى قرار دادن واسطه‌ها در القا مىباشد تا هنگام القا هلاك نشوند . [ وَ كَذلِكَ ] همچنين است تكلّم و سخن گفتن با روش سه‌گانه . [ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ] روح بزرگى را فرستاديم . [ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ] روح بزرگى كه ناشى از مجرّد امر و دستور ماست بدون آنكه مادّه‌اى در آن دخالت نمايد . يا مقصود اين است كه آن روح بعضى از عالم امر ما است ، مقصود از آن جبرئيل يا روح القدس است كه از جبرئيل و ميكائيل باعظمت‌تر است . [ ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ ] مقصود از كتاب نبوّت و رسالت و احكام آن دو است ، مقصود از ايمان ولايت و آثار آن و قرآن صورت هر سه مىباشد . [ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً ] مقصود از نور كتاب يا ايمان يا آنچه