الشّورى
در تفسير [ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ ] مرقوم فرمودهاند : ( فرشتگان ) بر مؤمنين زمين ، از خدا آمرزش مىطلبند ، كه عقلاى حقيقى همان مؤمنين هستند و غير مؤمنان ملحق به چهارپايان مىباشند ، چنانچه در سورهى مؤمن گذشت . قمى گفته است : استغفار مخصوص مؤمنين از شيعه است كه توبه كرده باشند ، لفظ آيه عامّ ولى معنايش خاص مىباشد ، شايد مقصود قمى از توبهكنندگان كسانى هستند كه در ضمن بيعت خاصّ توبه كرده باشند . از امام صادق عليه السّلام آمده است : ملايكه براى مؤمنين كه در زمين هستند استغفار مىكنند ، زيرا مؤمن وقتى به صورت بيعت خاصّ ولوى بيعت كرد در قلب او يك كيفيّت الهى حاصل مىشود كه آن به منزلهى وزش بوى خوش است و همين گوهر الهى باعث مىشود كه فرشتگان آسمان به او توجّه كنند ، فرشتگان زمين دورش را گرفته و از خدا بخواهند كه بديها و عيبهايش را بپوشاند ، خود ملايكه نيز عيبهاى او را مىپوشانند و از ظاهر شدن بدىها و عيبها جلوگيرى مىكنند . ولى در مورد غير مؤمن ملايكهى آسمانى توجّه و التفاتى ندارند ، همچنانكه ملايكهى زمين نيز متنفّرند و در نتيجه دورشان نمىگردند تا عيبهايشان را بپوشانند . در تفسير [ إِنَّهُ بِعِبادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ ] مىفرمايند : يعنى خداوند اندازهاى استحقاق آنان را مىداند و مقدارى را كه اصلاح يا افساد مىكنند نيز مىداند . پس به مؤمنين به اندازهاى كه آنان را اصلاح كنند عطا مىكند ، به كافرين مقدارى مىدهد كه به صلاح عالم و نظام كلّى باشد ، نيز به اندازهاى عطا مىكند