پرش به محتوای اصلی

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 592

پدیدآورندگان:

ص۵۹۲

كند كه امامت امام عادل از جانب خدا را پذيرفتند و به آن گردن نهاده‌اند ، اگر چه امّت در اعمال و افعال فاجر و فاسق باشند . [ وَ اللَّهُ غَفُورٌ ] خصلت خداى تعالى بخشش است خواه موجب بخشش وجود داشته باشد ، يا نه پس كسى كه در او مادّه‌ى مغفرت و بخشش كه همان ولايت است باشد لا محاله بخشيده مىشود . [ رَحِيمٌ ] خصلت او رحمت است خواه موجب آن باشد ، چه نباشد . و لفظ « نور » گاهى تفسير به امام شده كه به او تأسّى و اقتدا مىكنند . از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : مقصود از دو سهم و نصيب از رحمت او حسن و حسين عليهما السّلام مىباشند و مقصود از « نُوراً تَمْشُونَ بِهِ » امامى است كه به او اقتداء مىكنند . و در روايتى آمده است : نور على عليه السّلام است . [ لِئَلَّا يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتابِ ] تا اهل كتاب بدانند لفظ « لا » در « لئلّا » زايده است ، يعنى آن همان است كه درباره‌ى نزول آيه ذكر شد ، يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتابِ يعنى يهود و نصارى . [ أَلَّا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ ] كه آنها به هيچ از رحمت و فضل خدا دستى ندارند . درباره‌ى نزول اين آيه بعضى گفته‌اند : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جعفر را با هفتاد سوار به سوى نجاشى فرستاد كه او را دعوت به اسلام كند ، اينان پيش نجاشى رفتند و او را دعوت به اسلام كردند ، او اجابت كرد و ايمان آورد . پس جعفر خواست برگردد و جماعتى از اهل مملكت نجاشى كه ايمان آورده بودند ، عدد آنان چهل نفر بود گفتند : به ما اجازه بده پيش