[ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ] پس حكم آن چيز به خدا بر مىگردد يعنى حكم در آن چيز به اينكه حقّ باشد يا باطل ، صحيح باشد يا فاسد بايد در دنيا به خدا بر مىگردد بر حسب مظاهر خدا ، يعنى كسانى كه آنان مظهرهاى ولايت هستند و اصل همه علىّ عليه السّلام است ؛ كه هيچ يك از شما داراى حقّ نيستيد و حقّ نزد هيچ يك از شما نيست مگر آنكه از آن خانه بيرون بيايد . بشر به مقام غيب نمىرسد تا وقتى كه خداوند خودش بين آنها حكم كند و حكم آن در آخرت به علىّ عليه السّلام منتهى مىشود ، چه تمام خلق به سوى او بر مىگردند ، كه او قسيم و تقسيمكنندهى بهشت و جهنّم است و امّا رجوع مورد اختلاف به كتاب خدا بدين معنا كه حكم مورد اختلاف از كتاب خدا استنباط شود هيچ حاصلى ندارد . زيرا قرآن داراى مجمل و متشابه است و بازگشت به آن بدون بازگشت به امام كه آن را بيان نمايد هيچ فايدهاى ندارد . [ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي ] حكايت قول رسول است ، يعنى رسول به آنان ، يا قول خداى تعالى است كه به نبىّ صلّى اللّه عليه و آله امر كرده چنين بگويد كه در اين صورت فعل امر از مادّهى قول در تقدير است ، يعنى به آنان بگو : كسى كه داراى اين اوصاف است پروردگار من است . [ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ] در آنچه كه مرا از آن مىترسانيد بر خدا توكّل نمودم . [ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ ] در همهى كارهايم به سوى خدا باز مىگردم ، يا در آخر بالاخره ذات خودم به سوى خدا باز مىگردد .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 46
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۴۶