همان معنايى است كه گفته شد : و نيز در همين مورد خداوند فرموده : هر كس به ولىّ من اهانت نمايد با من به مبارزه برخاسته ، مرا به جنگ دعوت كرده است و نيز فرمود : هر كس رسول را اطاعت كند خدا را اطاعت كرده است ، فرموده : كسانى كه با تو بيعت مىكنند با خدا بيعت مىكنند . همهى اين موارد و مشابه آنها بر طبق همان معنايى است كه براى تو ذكر كردم ، همچنين است رضا و غضب و غير آن دو از اشياء مشابه . اگر بنا بود تاسّف و اندوه به آفرينندهى آنها و به وجودآورندهى آنها برسد ممكن بود كسى بگويد آفريننده نيز روزى نابود مىشود ، زيرا وقتى اندوه و غضب به او هم برسد تغيير در او ايجاد مىشود ، وقتى تغيير در او حاصل شد ديگر از نابودى و فنا ايمن نيست و اگر اين چنين مىشد ديگر آفريننده و خالق از مخلوق تميز داده نمىشد ، نه قادر و توانا از غير قادر ، نه خالق از مخلوق ، كه خداى تعالى از اين گفتارها برتر و والاتر است ، او آفرينندهى اشياست بدون احتياج و اگر بدون حاجت است حدّ و كيف در او محال مىشود . [ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعِينَ ] اين جمله عطف است از قبيل عطف تفصيل بر اجمال ، يعنى انتقام ما اين بود كه همهى آنان را غرق گردانيديم . [ فَجَعَلْناهُمْ سَلَفاً ] فرعونيان را غرق كرديم و اين كار را در زمان متقدّم و جلوتر انجام داديم تا مردم از آنان پند گيرند و از كارهايشان و آنچه بر سرشان آمده عبرت بگيرند .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 133
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۱۳۳